Przegląd badań VBT nr 1

Być może zauważyliście liczne źródła, które podajemy na końcu każdego z naszych wpisów na blogu. Badania naukowe poddane recenzji są dla nas ważne, ponieważ wzmacniają wiarygodność i rzetelność przekazywanych przez nas informacji. Chcemy być zaufanym źródłem wiedzy na temat treningu opartego na prędkości (VBT), a aby to osiągnąć, musimy opierać nasze wnioski i podsumowania na wynikach badań naukowych. Mając to na uwadze, postanowiliśmy w tym tygodniu przedstawić krótki przegląd badań dotyczących VBT. Przegląd badań naukowych dotyczących treningu opartego na prędkości. Poniżej znajdziecie trzy różne źródła, oczywiście z podanymi odniesieniami, a my omówimy cel, metody i wyniki każdego z nich. Będziemy regularnie przedstawiać wam przeglądy badań, abyście również mieli okazję zapoznać się z nimi! Jeśli macie jakieś pytania, po prostu dajcie nam znać w komentarzach.

BADANIE 1

Wpływ natychmiastowej informacji zwrotnej dotyczącej wyników podczas 6-tygodniowego treningu oporowego opartego na prędkości na wyniki testów sprawnościowych specyficznych dla danej dyscypliny sportowej

W badaniach dotyczących testu VBT, przeprowadzonych przez naukowców Randella, Cronina, Keogha, Gilla i Pedersona, analizowano wpływ prędkości szczytowej jako natychmiastowej informacji zwrotnej na wyniki testów sprawnościowych specyficznych dla danej dyscypliny sportowej. Trzynastu dobrze wytrenowanych zawodowych graczy rugby zostało losowo przydzielonych do jednej z dwóch grup: z informacją zwrotną (n = 7) i bez informacji zwrotnej (n = 6). Wskaźnikami przed i po testach wydajności specyficznych dla danej dyscypliny sportowej były: skok pionowy, skok poziomy oraz sprinty na 10/20/30 m na czas. W trakcie 6-tygodniowego cyklu treningowego obie grupy trenowały 3 razy w tygodniu, wykonując dwa razy w tygodniu skoki z przysiadu w 3 seriach po 3 powtórzenia z sztangą o obciążeniu 40 kg – to właśnie to ćwiczenie było przedmiotem badania. Grupa z informacją zwrotną (grupa 1) otrzymywała w czasie rzeczywistym informacje zwrotne dotyczące prędkości szczytowej skoku z przysiadu po każdym powtórzeniu. Grupa bez informacji zwrotnej (grupa 2) nie otrzymywała żadnych informacji zwrotnych. Wyniki wskazały, że wyniki testów przed i po treningu były statystycznie istotne w testach wydajnościowych skoku w dal (p = 0,01) i sprintu na 30 m (p = 0,0008). We wszystkich testach wydajnościowych stwierdzono znaczenie praktyczne, co oznacza, że włączenie informacji zwrotnej na żywo o wydajności może przynieść korzyści i poprawić wyniki testów wydajnościowych specyficznych dla danej dyscypliny sportowej w trakcie 6-tygodniowego okresu treningowego.

Randell, A. D., Cronin, J. B., Keogh, J. W. L., Gill, N. D. i Pedersen, M. C. (2011). Wpływ natychmiastowej informacji zwrotnej dotyczącej wyników podczas 6-tygodniowego treningu oporowego opartego na prędkości na wyniki testów sprawnościowych specyficznych dla danej dyscypliny sportowej. Journal of Strength and Conditioning Research, 25(1), 87–93.

BADANIE 2

Ubytek prędkości jako wskaźnik zmęczenia nerwowo-mięśniowego podczas treningu oporowego.

Sanchez-Medina i Gonzalez-Badillo zbadali zarówno reakcję mechaniczną (spadek prędkości i wysokości skoku z kontrruchem), jak i metaboliczną (poziom mleczanu i amoniaku) na protokoły ćwiczeń oporowych składające się z różnych serii i powtórzeń. W trakcie 21 różnych sesji treningowych, rozłożonych w odstępach 48–72 godzin, osiemnastu mężczyzn trenujących siłowo zostało przydzielonych do grupy wyciskania na ławce (n = 10) lub przysiadów (n = 8) i wykonało trzy różne protokoły. 1) Test maksymalnego obciążenia dla jednego powtórzenia (1RM) z wykorzystaniem liniowego przetwornika położenia (LPT) w celu określenia profilu obciążenia i prędkości. 2) Testy maksymalnej liczby powtórzeń do wyczerpania przy różnych obciążeniach. 3) 15 powtórzeń podzielonych na różne schematy serii i powtórzeń z pięciominutowymi przerwami między seriami. Poziom mleczanu i amoniaku we krwi mierzono zarówno przed, jak i po wysiłku. Badania VBT wykazały, że zarówno średni spadek prędkości powtórzeń po trzech seriach, jak i spadek prędkości przed i po wysiłku były znaczące dla wszystkich grup i silnie ze sobą skorelowane (r = 0,91 – 0,97). Stwierdzono również, że spadek prędkości był znacznie większy w grupie wyciskania na ławce niż w grupie przysiadów. Stwierdzono, że spadek prędkości w obu grupach był silnie skorelowany z poziomem mleczanu po treningu (r = 0,93 – 0,97). Amoniak wykazywał krzywoliniową reakcję na utratę prędkości. Na podstawie wyników naukowcy doszli do wniosku, że wysokie korelacje między mechanicznymi (utrata prędkości i utrata wysokości skoku z kontrruchem) a metabolicznymi (mleczan, amoniak) wskaźnikami zmęczenia potwierdzają zasadność wykorzystania utraty prędkości do ilościowego określenia zmęczenia nerwowo-mięśniowego podczas treningu oporowego.

Sánchez-Medina, L. i González-Badillo, J. J. (2011). Spadek prędkości jako wskaźnik zmęczenia nerwowo-mięśniowego podczas treningu oporowego. „Medicine and Science in Sports and Exercise”.

BADANIE 3

Porównanie wpływu metod obciążeniowych opartych na prędkości i tradycyjnych metod opartych na procentach na adaptacje siły maksymalnej i mocy.

W ramach badań nad treningiem opartym na prędkości (VBT), przeprowadzonych przez naukowców Dorrella, Smitha i Gee, zrekrutowano szesnastu wytrenowanych mężczyzn w celu określenia wpływu treningu opartego na prędkości (VBT) na siłę maksymalną i wysokość skoku. Badani wykonali test skoku z odbicia (CMJ) oraz ocenę maksymalnego obciążenia dla jednego powtórzenia (1RM) w przysiadzie z tyłu, wyciskaniu na ławce, wyciskaniu nad głową w stylu ścisłym oraz martwym ciągu. Następnie badani zostali przydzieleni do grupy treningu opartego na procentach (PBT) (n = 8) lub treningu opartego na prędkości (VBT) (n = 8) i trenowali przez 6 tygodni. Obciążenie grupy PBT opierało się na danych dotyczących 1RM, natomiast obciążenie grupy VBT było ustalane na podstawie monitorowania prędkości w czasie rzeczywistym. Wyniki wskazały na istotny wzrost (p < 0,05) siły maksymalnej w przysiadzie z tyłu (VBT 9%, PBT 8%), wyciskaniu na ławce (VBT 8%, PBT 4%), wyciskaniu nad głową (VBT 6%, PBT 6%) oraz martwym ciągu (VBT 6%). W przypadku skoku z miejsca (CMJ) istotny wzrost odnotowano jedynie w grupie VBT (5%). Ogólnie stwierdzono, że grupa VBT wykazała większą adaptację w zakresie siły maksymalnej w porównaniu z grupą PBT. Ponadto stwierdzono, że grupa VBT wykonała mniejszą całkowitą objętość treningową w porównaniu z grupą PBT. Oznacza to, że monitorowanie zmęczenia przy jednoczesnym osiąganiu pozytywnych adaptacji było możliwe dzięki zastosowaniu protokołów VBT w przeciwieństwie do PBT.

Dorrell, H. F., Smith, M. F. i Gee, T. I. (2019). Porównanie metod obciążenia opartych na prędkości i tradycyjnych metod opartych na procentach pod kątem adaptacji siły maksymalnej i mocy. Journal of Strength and Conditioning Research.

INNE CIEKAWE WPISY!

Zapraszamy do zapoznania się z drugą częścią naszej serii „Przegląd badań VBT”!

Chcesz dowiedzieć się więcej o podstawach VBT? Zapoznaj się ze słownikiem VBTPerch!

Chcesz dowiedzieć się, jak różne grupy docelowe mogą korzystać z VBT? Zapoznaj się z naszą serią artykułów poświęconą VBT dla konkretnych grup docelowych!

Więcej informacji o Perch znajdziesztutaj! Filmy o produktach obejrzyj tutaj. A naszą stronę pomocy technicznej znajdziesz tutaj.

Powrót do podstaw? Przyjrzyj się początkom treningu VBT i treningu siłowego!

ŚLEDŹ NAS!

Zaglądajcie tu regularnie, aby uzyskać więcej materiałów szkoleniowych dotyczących prędkości, porad, wskazówek i narzędzi. Nie zapomnijcie też śledzić nas na Twitterze, Instagramie i LinkedIn oraz polubić nas na Facebooku.